بر بساط پایه وهم آنقدر تمکین مچین

تا بود نقشی به جا از بوریا زنجیرپاست

قید هستی تا نشد روشن جنون موهوم بود

آنکه ما راکرد با ما آشنا زنجیرپاست

سلطنت را سایه بال هما زنجیر پاست

عالمی در جستجوی راحت از خود رفته است

می روم من هم ببینم ناکجا زنجیر پاست