بام و در بنای هوس جمله رفعت است

فرش است فیض هر دو جهان در صفای دل

آیینه از قلمرو صبح سعادت است

گرد بلند و پست نفس گر رود به باد

عمری ست دل به غفلت خودگریه می کند

این نامه سیه چقدر ابر رحمت است

بیدل به یاد محشراگرخون شوم بجاست