عمری ست دل به غفلت خودگریه می کند

آیینه از قلمرو صبح سعادت است

گرد بلند و پست نفس گر رود به باد

بام و در بنای هوس جمله رفعت است

این نامه سیه چقدر ابر رحمت است

بیدل به یاد محشراگرخون شوم بجاست

بازم دل شکسته دمیدن قیامت است