کمان همت وارسته ناوکی داری

جدا افتاد سر از تن به فکر پابست است

جهان چو معنی عنقا به فهم کس نرسید

که این تحیر گل کرده نیست یا هست است

ز هرچه درگذری حکم صافی شست است

به زیرچرخ مشو غاقل ازخم تسلیم

ز خانه ای که تو سر برکشیده ای پست است