بگذر ز غم کوشش مقصود معین

این زلف هوس را نه گشاد است نه بست است

چون گرد در این عرصه عبث دست نیازی

تیغ ظفرت در خم ابروی شکست است

تیر تو، نشان خواه ، ز ناصافی شست است

چون نقش نگین ، مسند اقبال میارای

ای خفته فروتر ز زمین این چه نشست است