ای خفته فروتر ز زمین این چه نشست است

بگذر ز غم کوشش مقصود معین

تیر تو، نشان خواه ، ز ناصافی شست است

چون نقش نگین ، مسند اقبال میارای

دون طبع ز اقبال جز ادبار چه دارد

هرچند ببالد که سر آبله پست است

محکوم قضا را چه خیال است سلامت