هرچند ببالد که سر آبله پست است

چون نقش نگین ، مسند اقبال میارای

ای خفته فروتر ز زمین این چه نشست است

دون طبع ز اقبال جز ادبار چه دارد

محکوم قضا را چه خیال است سلامت

گرشیشه افلاک بود درکف مست است

جز شبهه تحقیق درین بزم ندیدیم