ز خویش رفته جهانی و نقش پا اینجاست

خوش آنکه سایه صفت محو آفتاب شویم

که سخت نامه سیاهیم و عفوها اینجاست

چو چشم آینه حیرت سراغ نیرنگیم

غبار رفته به باد سحر به گوشم گفت :

که خلق بیهده جان می کند، هوا اینجاست

به وصل لغزش پایی رسیده ام بیدل