نه همین اشک چکید ازمژه وخفت به خاک

شمعهاگل به سر از شوخی پرچم برخاست

صنعتی داشت محبت که ز مضراب نفس

صد قیامت به خروش آمد و مبهم برخاست

هرچه افتاد ز چشم تر ما، کم برخاست

جوهر عقل درین کارگه هوش گداز

دید خوابی که چو بیدار شد ابکم برخاست