دید خوابی که چو بیدار شد ابکم برخاست

نه همین اشک چکید ازمژه وخفت به خاک

هرچه افتاد ز چشم تر ما، کم برخاست

جوهر عقل درین کارگه هوش گداز

بال افسرده به تقلید چه پرواز کند

مژه بیهوده ز نظاره مقدم برخاست

عهد نقش قدم و سایه به عجز است قدیم