بال افسرده به تقلید چه پرواز کند

هرچه افتاد ز چشم تر ما، کم برخاست

جوهر عقل درین کارگه هوش گداز

دید خوابی که چو بیدار شد ابکم برخاست

مژه بیهوده ز نظاره مقدم برخاست

عهد نقش قدم و سایه به عجز است قدیم

گر به گردون رسم از خاک نخواهم برخاست