شمع برخاست ازین محفل وکم کم برخاست

فکر جمعیت دلها چقدر سنگین بود

آسمانها ته این بارگران خم برخاست

تاب یکباره برون آمدن از خوبش کراست

خاک خشکی به سر مزرع ما ریختنی ست

ابر چون گرد ازین بادیه بی غم برخاست

کس ندانست ازین بزم کجا رفت سپند