کس ندانست ازین بزم کجا رفت سپند

شمع برخاست ازین محفل وکم کم برخاست

خاک خشکی به سر مزرع ما ریختنی ست

ابر چون گرد ازین بادیه بی غم برخاست

دوش با ناله دلی بود که توام برخاست

گرد جولان توام لیک ندرد طاقت

آنقدر باش که من نیز توانم برخاست