دوش با ناله دلی بود که توام برخاست

خاک خشکی به سر مزرع ما ریختنی ست

ابر چون گرد ازین بادیه بی غم برخاست

کس ندانست ازین بزم کجا رفت سپند

گرد جولان توام لیک ندرد طاقت

آنقدر باش که من نیز توانم برخاست

به چه امید کنون پا به تعلق فشریم