چون سحر بیدل از اندیشه هستی بگذر

آنقدر باش که من نیز توانم برخاست

به چه امید کنون پا به تعلق فشریم

تنگ شد آن همه این خانه که دل هم برخاست

از نفس هرکه اثر یافت ز عالم برخاست