یک شرر آزاده ای از خود جدایی برنخاست

زیر گردون طبع آزادی نوایی برنخاست

بسکه پستی داشت این گنبد صدایی برنخاست

هرکه دیدیم از تعلق در طلسم سنگ بود

عمر رفت و آه دردی از دل ما سر نزد

کاروان بگذشت و آواز درایی برنخاست

اینکه می نالیم عرض شکوه بیدردی ست