کاروان بگذشت و آواز درایی برنخاست

هرکه دیدیم از تعلق در طلسم سنگ بود

یک شرر آزاده ای از خود جدایی برنخاست

عمر رفت و آه دردی از دل ما سر نزد

اینکه می نالیم عرض شکوه بیدردی ست

ورنه از ما ناله درد آشنایی برنخاست

کشتی خود با خدا بسپار کز توفان یاس