ورنه از ما ناله درد آشنایی برنخاست

عمر رفت و آه دردی از دل ما سر نزد

کاروان بگذشت و آواز درایی برنخاست

اینکه می نالیم عرض شکوه بیدردی ست

کشتی خود با خدا بسپار کز توفان یاس

عالمی شد غرق و دست ناخدایی برنخاست

در هجوم آباد ظلمت سایه پر بی آبروست