در هجوم آباد ظلمت سایه پر بی آبروست

ورنه از ما ناله درد آشنایی برنخاست

کشتی خود با خدا بسپار کز توفان یاس

عالمی شد غرق و دست ناخدایی برنخاست

مفت خود فهمید اگر اینجا همایی برنخاست

مفلسان را مایه شهرت همان دست تهی ست

تا به قید برگ بود از نی نوایی برنخاست