مفت خود فهمید اگر اینجا همایی برنخاست

کشتی خود با خدا بسپار کز توفان یاس

عالمی شد غرق و دست ناخدایی برنخاست

در هجوم آباد ظلمت سایه پر بی آبروست

مفلسان را مایه شهرت همان دست تهی ست

تا به قید برگ بود از نی نوایی برنخاست

خوش نگون بختم که در محراب طاق ابروش