خوش نگون بختم که در محراب طاق ابروش

مفت خود فهمید اگر اینجا همایی برنخاست

مفلسان را مایه شهرت همان دست تهی ست

تا به قید برگ بود از نی نوایی برنخاست

دیده ام را یک مژه دست دعایی برنخاست

دهر اگر غفلت رواج جهل باشد باک نیست

جلوه ها بیرنگ بود آیینه رایی برنخاست