دیده ام را یک مژه دست دعایی برنخاست

مفلسان را مایه شهرت همان دست تهی ست

تا به قید برگ بود از نی نوایی برنخاست

خوش نگون بختم که در محراب طاق ابروش

دهر اگر غفلت رواج جهل باشد باک نیست

جلوه ها بیرنگ بود آیینه رایی برنخاست

خاطر ما شکوه ای از جور گردون سر نکرد