مفلسان را مایه شهرت همان دست تهی ست

عالمی شد غرق و دست ناخدایی برنخاست

در هجوم آباد ظلمت سایه پر بی آبروست

مفت خود فهمید اگر اینجا همایی برنخاست

تا به قید برگ بود از نی نوایی برنخاست

خوش نگون بختم که در محراب طاق ابروش

دیده ام را یک مژه دست دعایی برنخاست