عالمی شد غرق و دست ناخدایی برنخاست

اینکه می نالیم عرض شکوه بیدردی ست

ورنه از ما ناله درد آشنایی برنخاست

کشتی خود با خدا بسپار کز توفان یاس

در هجوم آباد ظلمت سایه پر بی آبروست

مفت خود فهمید اگر اینجا همایی برنخاست

مفلسان را مایه شهرت همان دست تهی ست