کشتی خود با خدا بسپار کز توفان یاس

کاروان بگذشت و آواز درایی برنخاست

اینکه می نالیم عرض شکوه بیدردی ست

ورنه از ما ناله درد آشنایی برنخاست

عالمی شد غرق و دست ناخدایی برنخاست

در هجوم آباد ظلمت سایه پر بی آبروست

مفت خود فهمید اگر اینجا همایی برنخاست