تا به قید برگ بود از نی نوایی برنخاست

در هجوم آباد ظلمت سایه پر بی آبروست

مفت خود فهمید اگر اینجا همایی برنخاست

مفلسان را مایه شهرت همان دست تهی ست

خوش نگون بختم که در محراب طاق ابروش

دیده ام را یک مژه دست دعایی برنخاست

دهر اگر غفلت رواج جهل باشد باک نیست