قفس وحشت صبحم جگر چاک خود است

کاهش طبع من از فطرت بیباک خود است

شمع را برق فنا شعله ادراک خود است

غیر مشکل که شود دام اسیران وفا

برنگردیم سر از دایره حیرانی

شبنم ما نگه دیدهء نمناک خود است

رنگ بیتابی دل از نفس من پیداست