گردن شیشه این باده رگ تاک خود است

برنگردیم سر از دایره حیرانی

شبنم ما نگه دیدهء نمناک خود است

رنگ بیتابی دل از نفس من پیداست

طوبی اینجا ثمرش قابل دلبستن نیست

زاهد از بیخبری ریشه مسواک خود است

گر دل از شرم کرم آب شود ایثار است