طوبی اینجا ثمرش قابل دلبستن نیست

شبنم ما نگه دیدهء نمناک خود است

رنگ بیتابی دل از نفس من پیداست

گردن شیشه این باده رگ تاک خود است

زاهد از بیخبری ریشه مسواک خود است

گر دل از شرم کرم آب شود ایثار است

ور نه گوهر همه جا عقده امساک خود است