ور نه گوهر همه جا عقده امساک خود است

طوبی اینجا ثمرش قابل دلبستن نیست

زاهد از بیخبری ریشه مسواک خود است

گر دل از شرم کرم آب شود ایثار است

نیست دل را چو شکست انجمن عافیتی

صدف گوهر ما سینه صد چاک خود است

گردباد از نفس سوخته دامی دارد