هرقدر افسرده گردد رنگ سامان پر است

فکر آسودن به شور آورده است این بحر را

در دل هر قطره جوش آرزوی گوهر است

ساز آزادی همان گرد شکست آرزوست

ای حباب بیخبر از لاف هستی دم مزن

صرف کم دارد نفس را آنکه آبش بر سر است

دستگاه کلفت دل نیست جز عرض کمال