دستگاه کلفت دل نیست جز عرض کمال

هرقدر افسرده گردد رنگ سامان پر است

ای حباب بیخبر از لاف هستی دم مزن

صرف کم دارد نفس را آنکه آبش بر سر است

چشمه آیینه گر خاشاک درد جوهر است

اهل دنیا عاشق جاهند از بی دانشی

آتش سوزان به چشم کودک نادان زر است