دام تپشهای دل حسرت سیر فناست

شامه آفاق را صیت کرم عنبر است

بحث عدو را مده جز به تغافل جواب

زانکه حدیث درشت درخورگوش کر است

شعله بیتاب ما بسمل خاکستر است

روی که دارد عرق ، دیده سرشک آشناست

زلف که در تاب رفت نسخه دل ابتر است