چاک گریبان ما سینه به صحراگشود

شعله بیتاب ما بسمل خاکستر است

روی که دارد عرق ، دیده سرشک آشناست

زلف که در تاب رفت نسخه دل ابتر است

تنگی خلق جنون این همه وسعتگراست

بیدل از این انجمن سرخوش دردیم و بس

بزم چو باشد شراب آبله اش ساغر است