در چنین عرصه که عام است پرافشانی شوق

رشته ای راگره جمع نسازد دو سر است

رنج خفت مکش از خلق به اظهارکمال

نزد این طایفه بی عیب نبودن هنر است

مشت خاک تواگرخشک فروماند تر است

دعوی عشق و سر از تیغ جفا دزدیدن

در رگ حوصله ، خونی که نداری جگر است