رنج خفت مکش از خلق به اظهارکمال

بی دماغی چقدر قابل وضع گهر است

تا خموشی نگزینی حق و باطل باقی ست

رشته ای راگره جمع نسازد دو سر است

نزد این طایفه بی عیب نبودن هنر است

در چنین عرصه که عام است پرافشانی شوق

مشت خاک تواگرخشک فروماند تر است