بی دماغی چقدر قابل وضع گهر است

عالمی سوخت نفس ، در طلب و رفت به باد

فکر شبگیر رها کن که همینت سحر است

قطره ما به طلب پا زد و از رنج آسود

تا خموشی نگزینی حق و باطل باقی ست

رشته ای راگره جمع نسازد دو سر است

رنج خفت مکش از خلق به اظهارکمال