قطره ما به طلب پا زد و از رنج آسود

سودن دست ز پا یک دو قدم پیشتر است

عالمی سوخت نفس ، در طلب و رفت به باد

فکر شبگیر رها کن که همینت سحر است

بی دماغی چقدر قابل وضع گهر است

تا خموشی نگزینی حق و باطل باقی ست

رشته ای راگره جمع نسازد دو سر است