فکر شبگیر رها کن که همینت سحر است

دوری منزلم از بسکه ندامت اثر است

سودن دست ز پا یک دو قدم پیشتر است

عالمی سوخت نفس ، در طلب و رفت به باد

قطره ما به طلب پا زد و از رنج آسود

بی دماغی چقدر قابل وضع گهر است

تا خموشی نگزینی حق و باطل باقی ست