که یاد حلقه فتراک او دلویز است

چگونه تلخ نگردد به کوهکن می عیش

که شربت لب شیرین به کام پرویزاست

سرم غبار هواس سم سمندکسی است

دو اسبه می برد از عرصه گاه امیدم

اگر غلط نکنم بخت تیره شبدیز است

خمار چشم که گرم عتاب شد بیدل