دو اسبه می برد از عرصه گاه امیدم

که شربت لب شیرین به کام پرویزاست

سرم غبار هواس سم سمندکسی است

که یاد حلقه فتراک او دلویز است

اگر غلط نکنم بخت تیره شبدیز است

خمار چشم که گرم عتاب شد بیدل

که تیغ شعله ازخویش رفتنم تیزاست