شکست ظرف حباب از محیط خالی نیست

بهوش باش که تیغ گذشتگی تیز است

به طبع سنگ فسردن شرار می بندد

هوای عالم آسودگی جنون خیز است

ز خود تهی شده از هر چه هست لبریز است

دمیده ایم چو صبح از دم گرفتاری

غبار عالم پرواز ما قفس بیز است