ز خود تهی شده از هر چه هست لبریز است

به طبع سنگ فسردن شرار می بندد

هوای عالم آسودگی جنون خیز است

شکست ظرف حباب از محیط خالی نیست

دمیده ایم چو صبح از دم گرفتاری

غبار عالم پرواز ما قفس بیز است

کباب عافیتی ، بگذر از هوس بیدل