ننشست اگر به پهلوی ، ما تیر او، ز ناز

جایی که نیست قبله نما نقش پا بس است

جنس نگه زهرکه بود جلوه سود ما

سرمایه بهرآینه کسب صفا بس است

نقشی به حسرتش ، ز نی بوربا بس است

سرگشته ای که دامن همت کشد ز دهر

بر دوش عمر چون فلکش یک ردا بس است