آیینه داری دل بی مدعا بس است

هستی به رنگ صبح دلیل فنا بس است

بهر وداع ما نفس آغوش ما بس است

زین بحر چون حباب کمال نمود ما

ما مرد ترکتازی آن جلوه نیستیم

بهر شکست لشکر ما یک ادا بس است

محروم پای بوس تو را بهر سوختن