ناتوان از خجلت اظهار هستی آب شد

از متاع کار و بارت آنچه نتوانی بس است

تا درین محفل چراغ عافیت روشن کنی

پرده فانوس رازت چشم قربانی بس است

از لباس نیستی یک اشک عریانی بس است

رفته ای از خود اقامت آرزوییهات چند

نقش پایی گر درین وبرانه بنشانی بس است