رفته ای از خود اقامت آرزوییهات چند

پرده فانوس رازت چشم قربانی بس است

ناتوان از خجلت اظهار هستی آب شد

از لباس نیستی یک اشک عریانی بس است

نقش پایی گر درین وبرانه بنشانی بس است

عجز بنیادت گر از انصاف دارد پایه ای

از رعونت اینکه خود راخاک می دانی بس است