که شام چهره زرین شمع را محک است

به اوج آگهی ات نردبان نمی باید

نگاه تا مژه برداشته ست بر فلک است

اگر ز سوختگانی ، سواد فقرگزین

دگرمپرس ز سامان بزم ما بیدل

ز شور اشک خود اینجاکباب را نمک است