به اوج آگهی ات نردبان نمی باید

چو زخم ، قطره آبی که می خورم گزک است

دویی کجاست ، ز نیرنگ احولی بگذر

که یک نگاه میان دوچشم مشترک است

نگاه تا مژه برداشته ست بر فلک است

اگر ز سوختگانی ، سواد فقرگزین

که شام چهره زرین شمع را محک است