که یک نگاه میان دوچشم مشترک است

می ام به ساغر دل نقل یاس می گردد

چو زخم ، قطره آبی که می خورم گزک است

دویی کجاست ، ز نیرنگ احولی بگذر

به اوج آگهی ات نردبان نمی باید

نگاه تا مژه برداشته ست بر فلک است

اگر ز سوختگانی ، سواد فقرگزین